Horoskopy alternatywne — totem, drzewo i bóstwo z daty urodzenia

Trzy tradycje, jedna data

Ten kalkulator wyznacza z daty urodzenia znak w trzech różnych systemach naraz:

• horoskop indiański — jeden z 12 totemów zwierzęcych, z klanem żywiołu, wiatrem, minerałem, rośliną i kolorem,
• horoskop celtycki — jedno z 22 drzew, każde z przypisaną cechą,
• horoskop egipski — jedno z 12 bóstw opiekuńczych, z jego dziedziną.

Uczciwie o „starożytności"

To najważniejsza sekcja tej strony. Żaden z tych trzech systemów nie jest tak stary, jak sugeruje nazwa — i lepiej to wiedzieć, niż powoływać się na mądrość przodków, której tam nie ma.

Horoskop celtycki wymyślił poeta Robert Graves w książce „Biała Bogini" (1948), opierając się na własnej, spornej interpretacji alfabetu ogham. Prawdziwi Celtowie nie zostawili żadnego kalendarza drzew. System ma 22 drzewa, z czego cztery to pojedyncze dni przesileń i równonocy (Dąb, Brzoza, Oliwka, Buk), a większość drzew wraca dwa razy w roku — kalendarz jest lustrzany.

Horoskop indiański w tej postaci to system Sun Beara (Vincenta LaDuke) z lat 80. XX wieku, inspirowany kulturami rdzennych Amerykanów, ale nie będący autentyczną tradycją plemienną. Same plemiona nigdy nie posługiwały się jednym „horoskopem totemicznym".

Horoskop egipski pochodzi z XX-wiecznej literatury ezoterycznej. Starożytni Egipcjanie posługiwali się kalendarzem dekanów, a nie tym zestawem 12 bóstw. W obiegu krążą warianty różniące się zakresami dat.

Po co je liczyć

Wartość tych systemów nie leży w wieku, tylko w tym, że — jak każdy horoskop — dają pretekst do autorefleksji. Totem „Wilk" z opisem o wrażliwości i granicach może celniej trafić w czyjś nastrój niż zodiakalny Baran. Warto tylko wiedzieć, z czym się ma do czynienia.

To, co da się sprawdzić, sprawdziliśmy: każdy z trzech systemów pokrywa każdy dzień roku dokładnie raz, łącznie z 29 lutego. Prawdziwości samych tradycji zweryfikować się nie da — to konstrukcje symboliczne, nie wiedza o świecie.